taşraların tabanına bir balık çiziyorum
başımı yerden kaldırmadan
samandan asa ile
görünmez kanatları olan bir sürü balık çizdim
yolculuk uzun olacağa benziyor
topuklarım çok acıyor
tahtırevanımı köleler çekerken bile
topuklarım çok acıyor
topuklarım acıyor sinirleniyorum
sinirleniyorum acı dayanılmaz oluyor
"insan , tanrılara inanacağı yere düşlere inanmalıdır"
köleyse git satın al
tanrıçaysa bu nasıl mütevazilik
güneş vücudunu çizerken görmüştüm
ruhunu içebilirim
nefesini içebilirdim
neyse cennet kuşunu sonra konuşuruz
uyu şimdi
söz verdim
sen uyurken ölmek yok
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder